Wat fietsen en leren met elkaar te maken hebben


 
Afgelopen maand mei heb ik met mijn vriendin 3 weken door Spanje gefietst: van Barcelona naar Valencia naar Alicante. Door de achterlanden. Een route die kwa voorbereiding en uitvoering anders dan anders was. En dat vraagt om een blog!
 
Dit keer geen route die we vanuit een beschreven boekje volgden, maar een route die ik zelf had geknutseld door GPSroutes van lokale fietsers aan elkaar te plakken. Op Basecamp had ik al gezien dat we weinig op doorgaande wegen zouden rijden en op de wegenkaart bestonden die weggetjes niet eens. We hadden wel een vermoeden dat er veel onverhard zou zijn, maar hoe onverhard en hoe begaanbaar, geen idee. Het spannende was verder dat we ook geen inschatting konden maken van de lengte van dagetappes, bevoorrading onderweg en eindpunten met logies. We wisten wel dat we in elk geval in de Ebrodelta en Valencia een paar dagen wilden doorbrengen en dat we het vliegtuig terug vanuit Alicante op 25 mei ging. Het eindpunt en tussenstops waren helder, de weg daarnaartoe niet.
Ook relationeel vraagt zo’n reis was voorbereidingen. Wij verschillen in tempo, met name bergop en ook in snelheid van lezen en denken. Het gevaar is dat ik snel besluiten kan nemen, bijvoorbeeld over afslagen en routes, maar dat die soms te snel genomen worden. En dat ik zo overtuigend breng dat dit de juiste keuze is, dat mijn vriendin dan niet meer meekijkt of meedenkt, wat echt niet altijd goed uitpakt. Dit wetende, maakten we van te voren afspraken over hoe we onderweg keuzes zouden maken. Het betekende voor mij dat ik soms even moest wachten zodat mijn vriendin ook zeker wist dat de keuze de beste was en voor mijn vriendin betekende dit dat ze mij soms op de rem moest zetten om zelf even rustig te kijken en te zoeken op de kaart. Het gezegde “alleen ga je sneller maar samen kom je verder” ging tijdens deze tocht zeker op want er waren een aantal momenten waarop de uitgezette route niet het beste alternatief was. Ik leerde er van dat het loont om niet te snel te beslissen en samen goed te zoeken naar alternatieven. Dat gold trouwens ook voor keuzes maken over de overnachtingsplekken. Als je in een wat grotere stad aankomt na een lange dag fietsen ben je moe en wil je snel een douche nemen. Wat ons hielp was om vlak voor het eindpunt een bar te zoeken, een cola te drinken en op ons gemak op Tripadvisor en Booking.com te kijken. Even rust nemen maakt dat je niet in een gribus terecht komt.
Het volgen van de route via de GPS was ook een bijzondere ervaring. Al na de eerste dag ervoeren we dat de route weliswaar veel onverharde en soms ook steile wegen nam maar dat ze zo prachtig waren dat we erop durfden vertrouwen. Daarnaast leerde ik ook een bepaalde wegaanduiding op mijn GPS herkennen dat als onze route toch over drukke wegen ging ik kon zoeken naar alternatieve routes die meer door de binnenlanden gingen. Zo ontwierpen we met de GPS op basis van de uitgezette route een prachtige tocht vol avontuur en schoonheid en bijna zonder drukke wegen. Ik leerde dat het altijd de moeite loont om, ondanks een uitgezette tocht, te kijken naar mooiere alternatieven. Al waren die soms langer en steiler, ze waren ook altijd mooier en stiller. Ook als moesten we soms lopen.
Tenslotte werd ook het eindpunt een verrassing. Na een superlange tocht naar de Ebrodelta bleek dat alle hotels volzaten en dat we de bedachte rustdagen hier niet konden doorbrengen. Daardoor waren we sneller in de buurt van Alicante, ons eindpunt. We vonden een fietsB&B  op zo’n 30 kilometer boven Alicante vanwaar een Nederlandse jongen geweldige (dag)tochten had uitgezet die ik zo op mijn GPS kon zetten. Hij kon verder aan dozen komen om te fietsen in te pakken en hij had een dienstverlening om ons met de ingepakte fietsen naar het vliegveld te brengen. Dus niet te vroeg eindigen in een drukke stad, maar tot de laatste dag mooie tochten fietsen in de prachtige natuur van de Costa Brava! Zo kan zelfs een eindpunt uiteindelijk veranderen omdat het handiger, prettiger en veel mooier is.
Deze ervaring helpt me ook bij het thema wat ik op dit moment aan het onderzoeken ben: gepersonaliseerd leren. Het laat me zien dat je in een uitgestippelde route kunt persoonlijke accenten leggen, zijpaadjes en ongebaande wegen kunt nemen, dat het helpt om samen op te trekken en af te stemmen en dat het uiteindelijk een verrassende beleving is.  Voor mij worden dit belangrijke ontwerpprincipes de komende tijd!
 
 
 
 
Trefwoorden: 

Reacties

Heel mooi dat je de ups en downs van jullie route zo eerlijk omschrijft. Zijn jullie ook nog olifantenpaadjes tegengekomen? Hopelijk tot snel! Groetjes aan Ria:)

Oog voor de ander en democratisch overleg..en in een leersituatie ook wel oog voor de minderheid..en voor diegenen die niet primair reageren.

Ha Joke. Heel leuk om ook jullie verhaal te lezen achter deze prachtige tocht! Wat ik ook wel uithaal is: ken jezelf, stretch tot zover je wilt en schakel soms iemand anders in bij wat je (samen) voor elkaar wilt krijgen... heel gepersonaliseerd :-)

Wat een prachtig kunstwerk heb je gemaakt. Je maakte een tocht. Dat was al duidelijk. Onderweg heb je gebruik gemaakt van hetgeen op je pad kwam. Je laten verwonderen, keuzes gemaakt, daarvan genoten, rustmomenten ingelast om indrukken te laten bezinken. Ongezochte vondsten een kans gegeven. Een en al leren! Samen

Herkenbaar en leerzaam je blog! Ik heb zelf noal de neiging om voor de "veilige route" te kiezen, niet alleen als ik ga fietsen. Dat een beetje risico nemen veel op kan leveren ben ik al aan het uitproberen. Deze zomer gaan we onze route afstemmen op de weersverwachting. Spannend waar je dan uitkomt.

Tja wat ik er toch vooral uit haal is serendipity. Je kunt zo goed plannen maar je kunt ook heel anders uitkomen :).

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.