De waarde van imperfect adviseren



De afgelopen periode heb ik de masterclass Imperfect Adviseren (FCE) doorlopen. Ik werd getriggerd om mee te doen door de ondertitel: “geef betekenis aan een onaffe situatie”. Zo’n situatie waarvan je wakker hebt gelegen, waar je een ontevreden gevoel over hebt maar waar je niet de vinger achter krijgt wat er aan de hand was, waarin de samenwerking niet lekker liep, etc. Gelukkig maak ik die niet vaak mee, maar nu spookte er al 2 jaar zo’n onaffe werksituatie door mijn hoofd. Ik besloot mee te doen èn een aantal collega’s daarvoor ook te verleiden. Gedeelde smart is halve smart tenslotte.
Het was een bijzondere ervaring die me veel heeft gebracht.
 
De eerste stap was weer in de ervaring stappen, proberen de film terug te draaien, de gevoelens die toen speelden te pakken en van daaruit het verhaal te schrijven. Met behulp van de schrijftips ontstond er een rauwe versie van de, in mijn ogen, imperfecte situatie. Best pijnlijk, de situatie ging weer even onder mijn huid zitten en ik voelde weer wat ik destijds ook voelde; de machteloosheid, het zoeken, de boosheid. Schrijven, afstand nemen, herschrijven…. Er ontstond een verhaal dat ik daarna van afstand kon bekijken. Wat gebeurde er en wat maakte het voor mij imperfect? Feedback van de begeleiders hielpen vervolgens bij de reflectie. Het gesprek met de collega’s over onze onaffe situaties gaf inzicht in onderliggende overtuigingen: wat is imperfectie en welke betekenis geef je daaraan?
 
Voor mij bestaat imperfectie uit het missen van verbindingen. Ik heb verbinding nodig om goed te kunnen (samen)werken.
Verbinding met de mensen met wie ik werk, de mede-ontwikkelaars, opleidingscoaches. Ik werk graag vanuit een relationele benadering: samen gaan voor de klus en gebruik maken van ieders deskundigheid.
Verbinding met mijn opdrachtgever(s). Ik zoek een directe relatie met mijn opdrachtgever, liefst in de lijn. Een opdrachtgever die betrokken is, positioneert en belang heeft bij de klus die geklaard wordt.
Verbinding met de inhoud. Ik hoef niet alles te weten van de inhoud van een traject, maar ik heb wel verbinding nodig met de sector. Mijn roots liggen in zorg en welzijn en dat helpt me bij het stellen van vragen en van begrijpen waar het werk over gaat.
Tot slot gaat het over verbinding houden met mijzelf; eerlijk zijn als ik er geen goed gevoel over heb, vertrouwen op mijn intuïtie en professionaliteit. Durven aangeven dat een time-out nodig is of het gesprek aangaan over andere aanpakken bijvoorbeeld.
 
“Wees mild voor jezelf” sprak een collega wijs, “we doen ingewikkelde klussen, we werken met mensen en streven naar perfectie gaat niet helpen”. Dat maakte voor mij dit traject zo waardevol, ik leerde niet om te streven naar perfectie, ik besefte weer wat voor mij belangrijk is in het werk!
 
 
 
 

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.