​Laat het schuren!


Er is een belangrijke ontwikkeling gaande: vanuit het Zorgpact ontstaan samenwerkingsverbanden tussen beroepsonderwijs en (zorg)organisaties. Mooie initiatieven, maar hoe zorgen we ervoor dat daarmee de aansluiting tussen beroepsonderwijs en werkveld verbetert? Dat de samenwerking leidt tot een gezamenlijk ontwerp van een onderwijsmodel waarin een student de beroepscompetenties leert die passen bij het beroep in deze tijd.
Wat voorbeelden: onze pleegdochter volgt HZW-2 en moet een dik boek leren vol ziektebeelden. Zij kent geen mensen die last hebben van diabetes, dementie, hersenletsel. De lesstof haakt nergens aan en de leermotivatie is erg laag. Wat zou er gebeuren als zij eerst met mensen in aanraking komt die te maken hebben met één van die ziektebeelden? En dat zij met hen in gesprek gaat over wat dat betekent voor hun dagelijkse leven? En waar zij graag ondersteuning van een helpende in zouden krijgen om zo lang mogelijk zelfstandig te zijn?
Een student MMZ-3 geeft aan dat hij goed communiceert en dat dus niet hoeft te leren. Geen motivatie voor de lessen. Totdat hij de opdracht krijgt om één uur aan tafel te zitten met een oudere dame uit het verpleeghuis. Geflipt kwam hij terug. “Jullie hadden ook wel eens mogen zeggen dat die vrouw bijna niets terugzegt! Het uur kwam niet om…” De lessen over communicatie worden interessant, want hoe communiceer je met ouderen die in hun eigen wereld leven?
Ik noem dat, laat het schuren! Breng als beroepsopleiding samen met het werkveld èn cliënten studenten in beroepssituaties waarin zij voelen dat er iets van hen verwacht wordt wat zij mogelijk niet in huis hebben. Richt onderwijs zo in dat elke module, elke periode start met zo’n schuurervaring. Liefst door iets te doen in de praktijk, maar het kan ook in gesprek met een cliënt of met ervaren collega’s. Als de studenten de schuurervaring maar krijgen. En weef als werkveld en beroepsonderwijs om hun ervaringen het leerproces heen. 

(Dit weblog is als column Uitgesproken verschenen in Onderwijs en Gezondheidszorg, nummer 1, 2016)

Reacties

Helemaal raak, om empathie te kweken en echte beroeps interesse te ontwikkelen moeten leerlingen echte mensen ontmoeten en werkelijke situaties doorstaan , daarmee komt het echte leren op gang!

Joke,
Jouw artikel herinnert mij aan een initiatief van KW1 college waar de dagbesteding van clienten op het onderwijs instituut werd aangeboden. De clienten werden deel van het schoolse leven. Elk instituut ontwikkeld een cultuur, gebruiken, sfeer, mores. In de zorg noemden we dat hospitalisatie. Als we mensen een vak willen leren staat de relatie met de eindgebruiker centraal. Want die geeft betekenis aan de keuze voor het vak wat geleerd wordt. Er zijn veel creatieve manieren om de werelden van onderwijs en werkveld met elkaar te verweven. En daar zijn ook goede voorbeelden van. Ik zou wensen dat het zorgpact de arbeidsmarktmogelijkheden van de lager geschoolde leerlingen en werkers aanpakt. Ik maak mij daar grotere zorgen om. De grote groep zeer betrokken, loyale werkers die als Helpende echt een toegevoegde waarde hadden en nu afgedankt thuis zitten. De opwaartse druk van hoger geschoold personeel terwijl er volop bezuinigt moet worden. Op de korte termijn lijkt het een oplossing. Ik denk dat de wal het schip zal keren. Dat het daar schuurt is voor mij wel klip en klaar.

Mooie blog Joke! Jij bent op zoek naar de rijke beroepscontext. Daar waar ervaringen echt zijn en leerlingen/studenten tegen de écht kritische beroepssituaties aanlopen. Ben benieuwd wat je zoektocht naar de "schuurervaringen" oplevert. Succes!

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • E-mail- en internetadressen worden automatisch aanklikbaar.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.